We wobrazowem tšojeńku aktualnego wudaśa Lutkow woglědajo Witko k swójej śośe Lenu w dalinach Awstralskeje. Wóna tam źěła ako skótna gójcowka w chórowni za koala. Awstralija jo kradu zajmna za Witko, dokulaž wón tam, na pódpołdnjowej połkuli swěta, wiźi rostliny a zwěrjeta w źiwej pśiroźe, kótarež how wu nas móžomy jano wobźiwowaś w coo.
Pśed słownickom namaka cytar nowy spiw “Jański swěźeń”, ako jo basniła Jill-Francis Ketlicojc. Melodija wót Józefa Donata jo pśistupna pśez qr-code.
Didaktiske naraźenja w drugej połojcy zešywka deje słužyś wótkubłarjam a wótkubłaŕkam, ako kśě źěłaś z kamishibai-tšojenim “Pilne, mócne mrojki”.
Tomu wudaśeju Lutkow pśipołožone jo memograśe “Serbske nałogi” – 2. źěl.
